به گزارش مفدا، برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ این روز به‌عنوان روز جهانی ماما پیشنهاد و سپس از سال ۱۹۹۲ به‌صورت رسمی، به افکار عمومی جهان اعلام شد. کنفدراسیون بین‌المللی مامایی نیز بیانیه‌ای را خطاب به کلیه سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی مامایی اعلام کرد و در آن از تمامی ماماها دعوت به همکاری کرد و از آن‌ها خواست تا بیشتر از سال‌های دیگر ، مرگ و میرهای ناشی از زایمان را به افکار عمومی مردم خود، نشان دهند.
در بخشی از این بیانیه آمده است: ۵ می و مصادف با این روز، این کنفدراسیون از تمامی اعضای سازمان‌های مامایی و حامیان آن‌ها در سراسر دنیا خواست تا در روز جهانی مامایی به خیابان‌ها بیایند. این کنفدراسیون از سازمان‌های ملی و سرویس‌های محلی خواست تا در انجمن‌های محلی خود ترتیب راهپیمایی پنج کیلومتری را بدهند و بدین‌وسیله تعهد خود را در مواجهه با نابرابری‌های جهانی در مرگ و میر نوزادان و مادران نشان دهند و بر دغدغه‌های منطقه‌شان، در اجرای مفاد و قوانین سرویس‌های مامایی تأکید ورزند.
هرسال ۳۴۰۰۰۰ زن در دنیا می‌میرند و میلیون‌ها نفر از عفونت‌ها و ناتوانی‌هایی که به‌خاطر پیشگیری از مادرشدن به‌وجود می‌آیند رنج می‌برند. کنفدراسیون بین‌المللی مامایی همراه با نمایندگان سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی و همراه با تعداد وسیعی از دیگر شرکای بین‌المللی متعهد می‌شود تا مرگ و میر و امراض ناشی از زایمان مادران را از راه دسترسی به مراقبت‌های لازم مامایی در سراسر جهان نشان دهد به‌خصوص در کشورهای درحال توسعه که ۹۰ درصد از مرگ و میرهای ناشی از زایمان در آن‌ها رخ می‌دهد.
این راهپیمایی ۵ کیلومتری در اولین مرحله‌اش از جاده منتهی به دوربان آغاز می‌شود که در این منطقه ماماها از سراسر دنیا در کنفدراسیون سه سالانه کنفدراسیون مامایی گردهم می‌آیند و به کنفدراسیون اطمینان خواهند بخشید که تعهدات جهانی مامایی به شعارهایش وفادار مانده است.
جمعیت مامایی ایران
با نگاهی به پیشینه شکل‌گیری جمعیت مامایی ایران آشکار می‌گردد که این جامعه همواره با مشکلات و نارسایی‌هایی مواجه بوده که آثار ناگواری در چگونگی ارائه خدمات و میزان آگاهی این گروه را فراهم می‌آورده است. براین اساس عده‌ای از ماماهای کشور در شهریور ۱۳۲۳ (کانون مامایی) را پایه‌گذاری نموده و شروع به فعالیت کردند. این کانون پس از اتخاذ نام‌های مختلف مانند سندیکای مامایی و جمعیت ماماها در سال ۱۳۴۲ با کانون همکاری ماماها که اعضای آن را پرستار ماماها تشکیل می‌دادند ادغام گردید و بدین‌ترتیب انجمن تازه‌ای به‌نام انجمن ماماهای ایران تشکیل یافت.
ولی به‌نظر می‌رسد که انجمن نامبرده توانایی لازم را برای برطرف کردن نارسایی‌ها نداشته و در اواخر سال ۱۳۶۷ به‌دلیل دشواری‌های گوناگون حرفه‌ای ازقبیل نامعین بودن جایگاه مامایی، منطبق نبودن برنامه‌های آموزشی با شرح وظایف، عدم وجود شرح وظایف معین و مناسب، عدم حضور ماماها در سیاستگزاری و تصمیم‌گیری‌های مربوط به رشته، جذب نشدن ماماهای فارغ‌التحصیل در محیط‌های کاری، نداشتن نماینده در سطح وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در ابعاد مختلف و بسیاری دیگر، گروهی از ماماهای جوان بار دیگر برای حل مشکلات و تامین کمبودها همت گماشتند و پس از بررسی مشکلات موجود زمینه را برای تأسیس جمعیت مامایی ایران فراهم آورند و طی دو سال فعالیت و پیگیری در سال ۱۳۶۹ جمعیت موفق به کسب پروانه فعالیت از وزارت کشور گردید و به ثبت شرکت‌ها رسید.
جمعیت مامایی ایران از سال ۱۳۸۰ عضویت کنفدراسیون بین‌المللی ماماها را پذیرفته و فعالانه در کنگره این کنفدراسیون که اواخر فروردین ماه در کشور اتریش برگزار گردید شرکت نموده است . کنفدراسیون بین‌المللی ماماها در سال ۱۹۱۹ در بلژیک با نام اتحادیه بین‌المللی ماماها تاسیس گردیده و از سال ۱۹۵۴ در لندن به کنفدراسیون بین‌المللی ماماها تغییر نام یافته است ، درحال حاضر ۸۳ انجمن مامایی از بیش از هفتاد کشور جهان عضویت آن را دارا می‌باشند . این کنفدراسیون از سال ۱۹۵۷ با سازمان بهداشت جهانی ارتباط رسمی داشته و با یونیسف، بانک جهانی، فدراسیون بین‌المللی تنظیم خانواده، مجمع جمعیت و فدراسیون بین‌المللی زنان و مامایی همکاری نزدیک دارند .
اهم فعالیت‌های کنفدراسیون شامل برگزاری کنگره بین‌المللی، کنفرانس‌ها و کارگاه‌های منطقه‌ای ، انتشار شرح وظایف بین‌المللی، تلاش در راه آغاز یک دوره مادری شالم و بی‌خطر و همکاری نزدیک با کارگاه‌های پیش از کنگره سازمان بهداشت جهانی و یونیسف می‌باشد.
مامایی در ایران
قدمت رشته مامایی در ایران به شکل آموزش عالی پس از تحصیلات دبیرستان به ۸۰ سال قبل بر می‌گردد.
نخستین آموزشگاه مامایی به‌نام مدرسه قابلگی با ۱۰ نفر شاگرد در سال ۱۲۹۸ در بیمارستان بانوان شهر تهران تأسیس شد، پس از گذشت ۱۰ سال، نخستین آموزشگاه عالی مامایی در سال ۱۳۰۸ و با اعطای مدرک معادل لیسانس به‌عنوان یکی از شعب مدرسه طب آغاز به کار کرد.
در سال ۱۳۱۳ دانشگاه تهران تأسیس شد و سپس دانشکده پزشکی آن نیز افتتاح شد، لذا چند سال بعد در سال ۱۳۱۹ بیمارستان زنان به دانشکده پزشکی ملحق شد از این آموزشگاه تا سال ۱۳۳۱ در مجموع ۴۶۲ نفر فارغ‌التحصیل شدند.
از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۸ برنامه آموزشی آموزشگاه به برنامه ۱.۵ ساله پرستاری و مامایی برای لیسانسیه‌های پرستاری تغییر یافت.
پس از آن در پی سه سال تعطیلی انقلاب فرهنگی از آغاز سال ۱۳۶۲ با نام «مدرسه عالی مامایی» آغاز به کار کرد و مجددا از ورودی دیپلم به تربیت کاردان و کارشناس مامایی اختصاص یافت.
در سال ۱۳۶۵ پس از انتقال آموزش گروه‌های پزشکی از آموزش عالی به وزارت بهداشت، دانشکده‌های پرستاری و مامایی تأسیس شد و در بهمن ۱۳۶۸ مصوب شد و هم‌اکنون در تربیت دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد مامایی ارائه خدمت می‌کنند.
مشکلات حرفه مامایی
به مخاطره افتادن استقلال حرفه مامایی از مهم‌ترین مشکلات کنونی جامعه مامایی در ایران است و این در حالی است که بنابر تعاریف سازمان بهداشت جهانی و دستورالعمل‌های وزارت بهداشت، رشته مامایی کاملا مستقل تعریف شده و می‌تواند بدون نیاز به سرپرست وظایف خود را انجام دهد.
اموری که در حیطه کاری ماماها قرار دارد، شامل تمام مراقبت‌های عادی دوران بارداری، مشاوره‌های دوران بلوغ، تشخیص و درمان بیماری‌های شایع دستگاه تناسلی و مشکلات دوران پیری می‌شود.
دومین مشکل این صنف، عدم عقد قرارداد دفاتر خصوصی، اداری و سازمان‌های بیمه با آن‌هاست.
در تمام دنیا خدمت دهنده زیرپوشش بیمه قرار می‌گیرد چه خدمت از سوی پزشک انجام شود و چه ماما، اما در کشور ما این‌گونه نیست.
عدم عقد قرارداد سازمان‌های بیمه‌گر و پذیرش سونوگرافی در دفترچه بیمه از سوی ماماهای کشور موجب می‌شود که بیماران نتوانند از بیمه خدمات درمانی و تأمین اجتماعی استفاده کنند، قرارداد نداشتن بیمه‌ها با ماما موجب می‌شود میل خانواده‌ها که ترجیح می‌دهند برای کوچک‌ترین مشکلی به پزشک متخصص مراجعه کنند، تشدید شود.
این موضوع هم از نظر اقتصادی پرهزینه است و هم وقت متخصصان را به امور ساده‌تری که از عهده ماما هم به راحتی برمی‌آید، اختصاص می‌دهد، حتی برای سازمان‌های بیمه‌گر نیز هزینه‌های بیشتری به‌وجود می‌آورد.
حرفه مامایی استرس‌زاست
به گزارش بیتوته، با توجه به شیفت‌های شب طولانی و محیط کاری استرس‌زا مامایی باید جزو مشاغل سخت و زیان‌آور شناخته شود درحالی‌که هنوز از مزایای این قانون برخوردار نشده است، این نیز جزو مشکلات این شغل است.
ارسال نظر